Heeft u zich wel eens afgevraagd of alles wat er met u gebeurt en wat er bestaat op de wereld puur door toevalligheid komt of dat er een soort ‘orde’ achter zit. Dat is een interessante vraag. Als er geen orde is dan verkeren we in een permanente staat van chaos. In deze toestand is het dan aan ons, als individuen, om hier een bepaalde orde in te scheppen. We zijn dan zelf verantwoordelijk. We kunnen hierin natuurlijk samenwerken met anderen. En een beetje geluk kunnen we dan ook wel gebruiken. En soms zijn we het slachtoffer van tegenslag. Pure pech.
Maar stel nu dat er wél een orde is. Dan is alles wat er is geen toeval. Dan is het minder dat wij orde moeten scheppen maar is het meer zo dat we ons dienen te voegen in een dergelijke orde. Sterker nog, als we dit nalaten zal de orde er voor zorgen dat we weer ‘ingevoegd’ worden. Hier gaat meestal een soort (gevoel van) crisis mee gepaard.
Op deze laatste denkrichting wil ik graag nog even doorgaan. Stel nu dat een orde, die van de seizoenen is. Dat is niet zo moeilijk voor te stellen want iedereen heeft wel een gevoel van ritme van de seizoenen. Het is een cyclus en elk dier of elke plant die hiervan probeert af te wijken die ... Nee sterker nog, het komt niet in ze op om van deze cyclus af te wijken. Dit zou voor grote problemen gaan zorgen. Stel nu ook eens dat wij als mensen onderdeel uit zouden maken van die natuur, hoe zou het ons dan vergaan in deze orde? Om dan maar even stil te staan bij de winter: Het wordt weer kaal en de levensenergie lijkt zich tot een minimum terug te trekken. Dat kun je ook in je lijf ervaren. In de natuur kennen we de winterslaap. En in het dagelijks leven merken we ook dat de activiteiten terug lopen. Daar waar we dit niet doen lijken deze bezigheden ons wel meer energie te kosten dan anders. De winter is het seizoen van de terugtrekking. De tijd van de winterslaap. Ogenschijnlijk is het een heel stille periode. Er is zelfs sprake van een soort verval. Maar het is juist ook de tijd waarin de energie weer wordt opgebouwd voor de volgende cyclus, het nieuwe leven in de lente. Dit speelt zich voornamelijk ‘ondergronds af.
Door de gedachte toe te staan dat wij, mensen, ook onderdeel zijn van dit ritme kan het enorm behulpzaam zijn om mee te bewegen op dit ritme van de seizoenen. Dat betekent dat de tijd van het opruimen nu begonnen is. De balans opmaken is een prima activiteit voor het begin van de winter. Het is niet de juiste tijd om iets helemaal nieuws te beginnen of er zelfs maar over na te denken. Hoewel je wel heel actief kunt zijn met datgene wat er al ‘gaande’ is in je leven en werk. Dat gaat meestal nog zo tot de kerstdagen. Als je stilstaat bij dit ritme van de seizoenen zie je ook dat er een tijd is van bloei en groei en een tijd van verval of terugtrekking. Het één kan in dit ritme niet zonder het ander en in het één zit de kiem al weer voor het ander. Zoals in de stilte van de winter onder de grond alles al weer vruchtbaar wordt gemaakt voor het nieuwe leven dat dan kan ontstaan in de lente. Wat zou een dergelijke gedachtegang over een mogelijke orde met eigen ritmes betekenen voor de wereld, zijn oorlogen, recessie en groei? Of nog meer persoonlijk: wat zou de betekenis zijn van moeilijkheden op ons eigen levenspad, of crises. Wat hebben die te maken met orde en ritme? En hoe verhoudt zich dit met onze eigen persoonlijkheid? Misschien zit in een crisis zo wel de wortel van een nieuw begin zoals in de winter het voorwerk wordt verricht voor de zomer. Een interessante gedachtegang, nietwaar? Of is het toch een toevallige tegenslag?
|
